کدام مزایا به عنوان مکمل معیشت قابل استفاده است؟

در حقوق کار ایران، «مکمل معیشت» به مجموعه مزایای مزدی و رفاهی اطلاق می‌شود که علاوه بر مزد یا حقوق مبنا به منظور تقویت قدرت خرید و پوشش هزینه‌های جاری زندگی کارگر پرداخت می‌گردد. مبنای قانونی شناسایی و پرداخت این مزایا، از یک‌سو در تعریف گسترده «مزد و مزایا» در قانون کار و از سوی دیگر در مصوبات سالانه شورای‌عالی کار (موضوع ماده 41 قانون کار) و توافقات کارگاهی و پیمانی نهفته است. به موجب ماده 34 قانون کار، مزد شامل «کلیه وجوهی است که در مقابل کار به کارگر پرداخت می‌شود، اعم از نقدی یا غیرنقدی و یا به صورت مزایا»، و ماده 36 همین قانون «مزد ثابت/مزد مبنا» را از سایر مزایا تفکیک می‌کند. بر این اساس، مزایای زیر در عمل و به استناد منابع قانونی یادشده به عنوان مکمل معیشت کارگران قابل استفاده‌اند: 1) حق مسکن - ماهیت و مبنا: مبلغی ماهانه که همه‌ساله میزان آن به موجب مصوبات شورای‌عالی کار تعیین و برای کلیه کارگران مشمول قانون کار (فارغ از نوع قرارداد) لازم‌الاجرا می‌شود. - تحلیل حقوقی: حق مسکن در زمره «مزایای رفاهی و انگیزشی» قرار می‌گیرد و به تبع شغل محسوب نمی‌شود؛ بنابراین جزو «مزد ثابت/مبنا» موضوع ماده 36 قانون کار قرار نمی‌گیرد و مبنای محاسبه اضافه‌کار و نظایر آن نیست، اما مکمل معیشت و الزاماً علاوه بر حداقل مزد موضوع ماده 41 پرداخت می‌شود. 2) بن کارگری (کمک‌هزینه اقلام مصرفی/خواربار) - ماهیت و مبنا: مبلغ یا اعتبار خرید ماهانه برای اقلام مصرفی خانوار که میزان آن هر سا