تفاوت ایفاء ناروا با دارا شدن بلاجهت در این موضوع چیست؟

تفاوت ایفاء ناروا با دارا شدن بلاجهت - تعریف و قلمرو: - ایفاء ناروا عنوان خاصی در قانون مدنی است که به موردی اطلاق می‌شود که کسی مالی را به دیگری می‌پردازد در حالی که به آن دین‌دار نبوده است؛ در نتیجه حق استرداد پیدا می‌کند. مبنای قانونی آن صریحاً در باب ایفاء ناروا پیش‌بینی شده است (مواد 301 تا 306 قانون مدنی) و به‌ویژه ماده 301 که حق استرداد پرداختِ بدون اشتغال ذمه را به رسمیت می‌شناسد. - دارا شدن بلاجهت قاعده‌ای عام است که هر نوع افزایش دارایی شخص بدون سبب قانونی و به زیان دیگری را در بر می‌گیرد؛ از قبیل دریافت مال بر پایه عقد باطل یا منفسخ، انتفاع از مال یا عمل غیر بدون مجوز قانونی، و نیز ایفاء ناروا. مبنای آن از مجموع مقررات قانون مدنی استنباط می‌شود؛ از جمله قواعد ایفاء ناروا (مواد 301 تا 306)، اصل عدم تبرع در پرداخت‌ها (ماده 265 قانون مدنی) و استیفاء از عمل غیر (ماده 336 قانون مدنی). - موضوع و منبع تعهد: - در ایفاء ناروا، منبع تعهد به استرداد «پرد