چه زمانی رفتار گیرنده می‌تواند وصف کیفری پیدا کند؟

اصل بر آن است که صرف «دریافت» مال یا منفعت، به خودیِ خود جرم نیست، مگر آنکه قانون‌گذار به طور خاص برای «قبول»، «تحصیل»، «تملک» یا «نگهداری» شیء یا وجهی با اوصاف معین، عنوان کیفری وضع کرده باشد یا عملِ قبول‌ کننده نقش مؤثر در ارتکاب یا استمرار جرم اصلی داشته باشد. نمونه‌های اصلی که در آن‌ها رفتار گیرنده وصف کیفری پیدا می‌کند و ارکان آن‌ها به اجمال چنین است: 1) تحصیل یا قبول اموال ناشی از سرقت هرگاه شخصی با علم و اطلاع، یا با وجود قرائن اطمینان‌آور، بداند مالی حاصلِ سرقت است و آن را به هر نحو تحصیل، مخفی یا قبول کند، مرتکب جرم مستقل می‌شود. مستند: ماده 662 قانون مجازات اسلامی (کتاب تعزیرات، 1375). - رکن مادی: تحصیل/قبول/اخفا نسبت به مال مسروقه. - رکن معنوی: علم به مسروقه بودن (علم صریح یا بر مبنای قرائن اطمینان‌آور). - نکته: جهل به قانون رافع مسئولیت نیست، اما جهل به موضوع (ندانستن منشأ مسروقه) در صورت احراز، مسئولیت کیفری را منتفی می‌کند. 2) دریافت عواید حاصل از جرم (پولشویی) قبول، تحصیل، تملک، نگهداری یا استفاده از عواید حاصل از جرم با علم به منشأ مجرمانه آن، از مصادیق جرم پولشویی است. مستند: بند «ب» ماده 2 قانون مبارزه با پولشویی مصوب 1386 با اصلاحات 1397 و مواد بعدی همان قانون. - رکن مادی: تحصیل/تملک/نگهداری/استفاده از عواید جرم. -