برای اثبات «اشتباه» در معنای حقوقی آن (اشتباه مؤثر در قصد و رضای طرفین یا در شخص یا اوصاف اساسی موضوع معامله)، مدعی باید با ادله قانونی، عنصر «اختلال در قصد مشترک» یا «اتکای معقول به اوصاف اساسی» را به دادگاه نشان دهد. مبنای حقوقی این ادعا در قانون مدنی چنین است: تحقق معامله منوط به قصد و رضای معتبر است (ماده ۱۹۰ ق.م) و رضایی که در نتیجه اشتباه حاصل شده باشد موجب نفوذ معامله نیست (ماده ۱۹۹ ق.م). اشتباه در شخص طرف اصولاً مؤثر نیست مگر آنکه شخصیت طرف علت عمده عقد باشد (ماده ۲۰۰ ق.م). از حیث ادله، طرق اثبات دعوا محدود به اقرار، اسناد، شهادت، امارات و سوگند است (ماده ۱۲۵۸ ق.م) و دادگاه برای کشف حقیقت میتواند هر اقدام مقتضی را انجام دهد (ماده ۱۹۹ ق.آ.د.م). الف) چه مدارکی ضروری است؟ - متن قرارداد و ضمائم آن: نسخههای امضاشده، الحاقات، اصلاحیهها، فرمهای سفارش، پیشنویسهای رد و بدلشده. این اسناد برای احراز نوع عقد، محدوده توافق، اوصاف مورد معامله و اراده مشترک ضروریاند. اگر قرارداد رسمی است، رونوشت مصدق از دفترخانه یا اداره ثبت تهیه شود. اسناد رسمی علیه طرفین و قائممقام آنان معتبر است (ماده ۱۲۹۲ ق.م). - مکاتبات و مذاکرات مقدماتی: نامهها، ایمیلها، پیامکها و پیامهای پلتفرمها که نشان میدهد طرفین درباره چه چیزی توافق ذهنی داشتهاند، چه اوصافی را اساسی تلقی کردهاند یا تصور نادرستی شکل گرفته است. این مدارک برای کشف قصد مشترک و اوصاف اساسی موضوع معامله اهمیت دارد. - ادله هویتی و شخصیت طرفین: برای ادعای «اشتباه در شخص»، ار
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری