میانجیگری (رسمی) و کدخدامنشی (غیررسمی) هر دو از ابزارهای صلح و سازشاند که میتوانند هزینه، زمان و تنشِ حلوفصل اختلاف را بهطور معناداری کاهش دهند. انتخاب این مسیر باید با سنجش نوع حق، مرحله اختلاف، توازن قوا و آثار حقوقی آن انجام شود. الف) در چه اختلافاتی استفاده از میانجیگری یا کدخدامنشی توصیه میشود؟ - دعاوی مدنی و تجاری با امکان سازش: - هر زمان قبل از طرح دعوا، در جریان رسیدگی و حتی در مرحله اجرا، طرفین میتوانند سازش کنند و سازشنامه در دادگاه به «گزارش اصلاحی» تبدیل شده و همانند حکم قطعی قابل اجراست؛ مقررات باب «سازش» قانون آیین دادرسی مدنی، مواد 178 تا 193. همچنین سازش خارج از دادگاه نیز قابل اعلام و ثبت است. - اختلافات قراردادی که تفسیر یا نحوه اجرای تعهدات محل اختلاف است، با امکان تعدیل و تهاتر تعهدات (عقد صلح بهعنوان عقد مسامحهای؛ مواد 752 تا 770 قانون مدنی). - اختلافات همسایگی، ملکی کممنازع، طلبهای خرد، خسارات جزئی، و روابط مستمر (شراکتها، شرکتهای خانوادگی) که حفظ رابطه مهم است. - کسبوکارها: درج شرط مذاکره و میانجیگری پیش از داوری/دادگاه بر پایه اصل آزادی قراردادها (ماده 10 قانون مدنی) و مراجعه به میانجیگری پیشساختاریافته پیش از طرح دعوا یا همزمان با آن (باب سازش ق.آ.د.م
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری