انتقال از طریق بیع، هبه، صلح و صلح عمری چه تفاوت‌هایی دارد؟

انتقال از طریق بیع، هبه، صلح و صلح عمری هرچند همگی می‌توانند به جابه‌جایی مالکیت یا منافع بین اشخاص منتهی شوند، از حیث ماهیت حقوقی، آثار، تشریفات و میزان قطعیت و امکان رجوع، تفاوت‌های بنیادینی دارند. در حقوق ایران، قواعد این نهادها عمدتاً در قانون مدنی و در خصوص املاک ثبت‌شده در قانون ثبت اسناد و املاک پیش‌بینی شده است. 1) بیع - تعریف و ماهیت: بیع عقدی است که به موجب آن مالی در برابر عوض (ثمن) تملیک می‌شود (ماده 338 قانون مدنی). بیع، معوض و اصولاً لازم است؛ یعنی پس از وقوع، جز در موارد قانونی یا با تراضی طرفین قابل برهم‌زدن نیست (مواد 190 و 219 قانون مدنی). - زمان انتقال مالکیت: در بیع صحیح، مالکیت مبیع به مشتری و مالکیت ثمن به بایع منتقل می‌شود و آثار آن فوراً بر عقد مترتب است مگر آنکه تعلیق یا شرطی بین طرفین مقرر شده باشد (ماده 362 قانون مدنی). - قبض و ضمان: تحقق بیع منوط به قبض نیست، هرچند تسلیم و تسلّم تعهد تبعی طرفین است. اگر مبیع قبل از قبض تلف شود، عقد خودبه‌خود منفسخ می‌گردد و تلف از مال بایع است، مگر آنکه طرفین ترتیب دیگری داده باشند (ماده 387 قانون مدنی). - قواعد خاص: بیع تابع احکام ویژه‌ای مانند خیارات، ضمان درک و تسلیم مطابق مورد است (باب بیع قانون مدنی، از ماده 338 به بعد). 2) هبه - تعریف و ماهیت: هبه عقدی است که به موجب آن یک نف