حق سکونت در منزل مشترک پس از جدایی چگونه تعیین می‌شود؟

حق سکونت در منزل مشترک پس از جدایی، تابع مرحله رابطه زوجین (در حال زوجیت و جدایی فیزیکی، حین رسیدگی به طلاق، ایام عده و پس از انقضای عده)، وضعیت مالکیت یا اجاره منزل، و تصمیمات دادگاه خانواده در چارچوب رعایت حقوق مالی و مصلحت اطفال است. قواعد اصلی و رویه عملی به شرح زیر است: 1) در دوران زوجیت و جدایی فیزیکی (قبل از ختم رابطه زوجیت) - اصل بر این است که تعیین محل سکونت با شوهر است و زن باید در منزلی که شوهر تعیین می‌کند سکونت کند؛ مشروط بر آن‌که مسکن متعارف و امن بوده و با شئون زن متناسب باشد (مواد 1106، 1107 و 1114 قانون مدنی). نفقه شامل مسکن نیز هست (ماده 1107 ق.م). - اگر زن از بودن در منزل مشترک خوف ضرر بدنی، مالی یا شرافتی داشته باشد، حق ترک منزل را دارد و می‌تواند مسکن جداگانه اختیار کند. در صورت اختلاف، دادگاه محل مناسب سکونت زن را تعیین می‌کند و ترک منزل در این فرض مانع استحقاق نفقه نیست (مواد 1115 و 1116 قانون مدنی؛ بندهای مرتبط از ماده 4 قانون حمایت خانواده 1391). 2) در جریان رسیدگی به طلاق و تا تعیین تکلیف نهایی - دادگاه خانواده می‌تواند برای حفظ نظم و پیشگیری از تعارض، پیش از صدور رأی ماهوی و بدون اخذ تأمین، دستور موقت درباره مسکن، نفقه، حضانت و ملاقات طفل صادر کند؛ از جمله اختصاص موقت منزل مشترک به یکی از زوجین یا من