صلح عمری چگونه کار میکند و چه مزایا و محدودیتهایی دارد؟ تعریف و مبنای حقوقی - صلح عمری قراردادی است که به موجب آن مالک (مصالح) مالکیت عین مال را به دیگری (متصالح) به طور قطعی منتقل میکند، اما حق انتفاع یا حق سکنی آن مال را برای مدت عمر خود یا شخص معین حفظ مینماید. این نهاد بر دو پایه حقوقی استوار است: عقد صلح (مواد 752 به بعد قانون مدنی) و حق انتفاع عمری/سکنی (باب حق انتفاع و اقسام آن از جمله عمری و سکنی در قانون مدنی، مواد 40 به بعد). - صلح اصولاً عقدی لازم است و پس از وقوع، طرفین جز در موارد پیشبینیشده قانونی یا قراردادی حق برهمزدن آن را ندارند (مواد 219 و 752 به بعد قانون مدنی). شرایط اساسی صحت قراردادها نیز باید رعایت شود: قصد و رضا، اهلیت، معین بودن مورد، و مشروعیت جهت (ماده 190 قانون مدنی). سازوکار اجرایی و آثار - انتقال عین و بقا/رزرو منافع: با تنظیم سند صلح، مالکیت عین به متصالح منتقل میشود، اما به موجب شرط ضمن عقد، حق انتفاع عمری یا حق سکنی برای مصالح تا پایان عمر او برقرار میماند. بدین ترتیب، متصالح مالک «عریان» (بدون منافع) است و مصالح تا حیات، ذیحق در استفاده و انتفاع است. با فوت شخصی که مدت عمری بر مبنای عمر او تعیین شده، حق انتفاع ساقط و مالکیت کامل در ذمه متصالح مستقر میشود. - قابلیت انطباق: مدت «عمری» میتواند بر عمر مصالح، منتفع یا شخص ثالث قرار گیرد (مطابق
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری