تفاوت پایور، پیمانی و وظیفه در حقوق و مزایا چیست؟

در نظام حقوقی نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران، وضعیت خدمتی کارکنان به‌طور کلی به سه دسته «پایور (کادر ثابت)»، «پیمانی» و «وظیفه» تقسیم می‌شود. این تقسیم‌بندی در قوانین استخدامی اختصاصی هر نیرو تثبیت شده و از شمول قانون مدیریت خدمات کشوری خارج است؛ به‌موجب ماده 117 قانون مدیریت خدمات کشوری 1386، نیروهای مسلح تابع مقررات خاص خود می‌باشند و نظام پرداخت آنان بر مبنای قوانین استخدامی ارتش، سپاه و نیروی انتظامی (فراجا) و آیین‌نامه‌های مصوب مراجع ذی‌صلاح نظامی تعیین می‌شود (قانون ارتش جمهوری اسلامی ایران 1366؛ قانون مقررات استخدامی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی 1370؛ قانون استخدامی نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران 1382؛ ماده 117 قانون مدیریت خدمات کشوری 1386). سربازان وظیفه نیز تابع قانون خدمت وظیفه عمومی 1363 و اصلاحات بعدی هستند. تعریف مختصر وضعیت‌ها - پایور (کادر ثابت): مستخدم رسمی نیرو، با رابطه استخدامی دائمی تا رسیدن به شرایط بازنشستگی. حقوق و مزایا بر پایه درجه/رتبه، گروه/طبقه شغلی و سنوات، به‌همراه فوق‌العاده‌های مصوب برقرار می‌شود (قوانین استخدامی اختصاصی هر نیرو). - پیمانی: مستخدم قراردادی مدت‌معین (برای دوره‌های چندساله قابل تمدید به‌شرایط مقرر). از حیث ماهیت، رابطه استخدامی غیر دائم است و در نتیجه برخی مزایا به‌نحو محدودتر نسبت به پایور برقرار می‌شود (قوانین استخدامی اختصاصی هر نیرو و آیین‌نامه‌های اجرایی مصوب ستاد کل نیروهای مسلح). - وظیفه: مشمول تکلیف عمومی خدمت نظام وظیفه، بدون رابطه استخدامی. دریافتی ماهانه به‌عنوان «کمک‌هزینه خدمت وظیفه» و بهره‌مندی از پشتیبانی‌های غیرنقدی پیش‌بینی شده است (قانون خدمت و