بیمه تکمیلی درمان چه سقف‌ها و استثناهایی دارد؟

بیمه تکمیلی درمان، از شاخه‌های «بیمه اشخاص» و ماهیتاً قراردادی خصوصی است که به موجب اصل آزادی قراردادها، طرفین می‌توانند حدود تعهدات، سقف‌ها و استثناها را تعیین کنند، مشروط بر آن‌که مخالف قوانین آمره نباشد (ماده 10 قانون مدنی و مواد 219 و 225 قانون مدنی). چارچوب نظارتی و تنظیم «شرایط عمومی» این رشته نیز تحت صلاحیت شورای عالی بیمه و بیمه مرکزی ایران است و تصویب و ابلاغ شرایط عمومی و آیین‌نامه‌های ناظر بر آن در صلاحیت شورای عالی بیمه می‌باشد (ماده 17 قانون تأسیس بیمه مرکزی ایران و بیمه‌گری مصوب 1350). از حیث قواعد عمومی بیمه، اعلام صحیح وضعیت خطر و پرهیز از کتمان مؤثر، شرط صحت و استمرار پوشش است و کتمان یا اظهار خلافِ مؤثر، می‌تواند به فسخ یا عدم پرداخت تمام یا بخشی از خسارت بینجامد (مواد 12 و 13 قانون بیمه مصوب 1316). همچنین، در حدود پرداخت خسارت، حق جانشینی بیمه‌گر نسبت به مسئول حادثه برقرار است (ماده 30 قانون بیمه). الف) سقف‌های تعهد در بیمه تکمیلی درمان سقف‌ها در بیمه تکمیلی درمان، عمدتاً قراردادی و مبتنی بر «شرایط عمومی بیمه‌نامه درمان گروهی» مصوب شورای عالی بیمه و جداول تعهدات پیوست بیمه‌نامه هستند. مهم‌ترین انواع سقف عبارت‌اند از: - سقف کل سالانه به ازای هر بیمه‌شده: حداکثر مبلغی که بیمه‌گر در طول یک دوره بیمه‌ای برای هر نفر می‌پردازد. این سقف ممکن است تجمیعی با