فوق‌العاده‌های شغل، ویژه، بدی آب‌وهوا، محرومیت از تسهیلات و رزمندگی چه تفاوتی دارند؟

چارچوب حقوقی و جایگاه هر یک - مبنای کلی: در نظام پرداخت مستخدمان دولت، قانون مدیریت خدمات کشوری 1386 فصل دهم (مواد 65 تا 68) چارچوب «حقوق ثابت» و «فوق‌العاده‌ها» را تعیین کرده است. طبق ماده 65 «حق شغل» و «حق شاغل» اجزای حقوق ثابت‌اند؛ ماده 67 «فوق‌العاده مدیریت» و ماده 68 انواع فوق‌العاده‌های قابل پرداخت و اصول و ارجاع تعیین میزان و شرایط آنها به آیین‌نامه‌های هیئت وزیران را مقرر می‌کند (قانون مدیریت خدمات کشوری، مواد 65، 67 و 68). در برخی دستگاه‌های خارج از شمول یا مشمول قوانین قبلی، هنوز اصطلاحات و ضوابط «قانون نظام هماهنگ پرداخت کارکنان دولت» 1370 و آیین‌نامه‌های آن جریان دارد. 1) فوق‌العاده شغل - تعریف و مبنا: «فوق‌العاده شغل» اصطلاح رایج در نظام قبلی (قانون نظام هماهنگ پرداخت 1370) برای جبران پیچیدگی و اهمیت وظایف شغلی بود. در قانون مدیریت خدمات کشوری عنوان صحیح و جایگزین آن «حق شغل» است که جزء حقوق ثابت به شمار می‌رود و بر پایه طبقه/رتبه شغلی، اهمیت و ماهیت کار تعیین می‌شود (ماده 65 ق.م.خ.ک و آیین‌نامه‌های ارزیابی و طبقه‌بندی مشاغل). - ویژگی‌ها: ماهیتاً «شغل‌محور» و مستمر؛ وابسته به مشخصات پست سازمانی و رسته/گروه شغلی، نه محل خدمت یا اوصاف شخصی. تغییر شغل یا ارتقاء طبقه/رتبه بر میزان آن اثر می‌گذارد. در نظام مدیریت،